donderdag 19 december 2013

Een gedicht

ik had je  willen geven
hoe mooi het was,
gisteren
bij mij
een hemel zwaar  van
regen
niet bij mij
aan jou mijn vergezichten schrijven
waartussen stadjes liggen
met jou verdwalen in mijn woorden
eeuwen voelen door een kleine stad
hoe de mensen daar
vreugd’ en leed beleefden
bij ‘t haventje
waar “Dokter Pulver Zaait Papavers”
tot beeld kwam
je door mijn tranen heen
beschrijven
hoe ik een verliefd stel zag lopen
en dacht
zou ooit een vrouw
mij zo de adem benemen
door geur, kleur en pas?

Emile Rouveroy van Nieuwaal

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.