woensdag 30 april 2014

Herinnering

Het kind en ik

Gevangen was ons spelen in de geur van roos en
zomerloomte. Ons universum het trottoir,
bedekt met krijtgestreepte hinkelbanen, waar
de kindervoeten vreemde raadsbesluiten kozen.

Geen vijf huizenstraten verder, groenheid eindeloos
vol van koeienogen achter zigzagsloten.
Kikkerdril en riet als nauwe bondgenoten
vormden ondoorgrondelijk geheimen. Mateloos

was alles wat wij wilden doen en soms ook deden.
Onafgebakend open lag vóór ons ieder uur.
Een kinderziel draagt moleculaire eeuwigheid `

nog zonder mengsmaak van het bittervreemd verleden.
O spiegelingen - na zo veel jaren zinsstructuur
ons zelf gebleven, en tóch onszelf weer kwijt.

Alfred Bronswijk

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.