donderdag 31 juli 2014

Links van de eik

Vertaling van A la izquierda del roble van Mario Benedetti



Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar de botanische tuin is een ingedommeld park
waar je je boom of een naaste voelen kunt
mits er aan één voorwaarde wordt voldaan.
Dat de stad vredig op een afstand ligt.

Het geheim is te leunen tegen een boomstronk of zoiets
en door de lucht die verstomde geluiden laat passeren
te luisteren naar de denderende trams door Millán en Reyes.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar de botanische tuin heeft vanouds
een aangename voorkeur voor dromen
voor insecten die omhoog kruipen langs je benen
en een zwaarmoedigheid die je in de armen zakt
totdat je je vuisten balt en haar vangt.

Al met al ligt het geheim in naar boven kijken
en zien hoe de wolken kibbelen om de kruinen
en zien hoe de nesten kibbelen om de vogels.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar och de paartjes die de botanische tuin in vluchten,
of ze nu uit een taxi stappen of van een wolk afdalen,
ze hebben het doorgaans over belangrijke zaken
en kijken elkaar vol hartstocht in de ogen
alsof de liefde een heel korte tunnel is
en zij elkaar binnen in die liefde gadeslaan.

Die twee bijvoorbeeld daar links van de eik
(dankzij mijn gebrek aan kennis over Pan en Linné
had ik ook amandelboom of araucaria kunnen zeggen)
zijn aan het praten en zo te zien raken de woorden
ontroerd door naar hen te kijken
aangezien ze mij niet bereiken, zelfs niet hun echo.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar het is prachtig je voor te stellen wat ze zeggen
vooral wanneer hij op een sprietje bijt
en zij een schoen laat liggen op het gras 
vooral wanneer hij treurige botten heeft
en zij wel glimlachen wil maar niet kan.

Volgens mij zegt de jongen dingen
die je zoal zegt in de botanische tuin

gister is de herfst begonnen
het herfstzonnetje
en ik was gelukkig
zoals lang geleden
wat ben je mooi
ik hou van jou
in mijn dromen
’s nachts
hoor je de claxons
de wind over zee
en toch is dat
ook stilte
kijk me eens aan
ik hou van jou
ik werk met plezier
maak berekeningen
overzichten
overleg met ezels
ik vermaak me en ik vloek
geef me je hand
nu
je weet toch
ik hou van jou
soms denk ik aan God
oké niet al te vaak
ik wil zijn tijd
niet verdoen
en bovendien is hij ver weg
jij bent hier bij mij
ik ben treurig nu
treurig en ik hou van jou
de uren zullen voorbijglijden
de straat als een rivier
de helpende bomen
de hemel
vrienden
en wat een geluk
ik hou van jou
lang geleden was ik een kind
lang geleden, wat maakt het uit
het lot was eenvoudig
net als doordringen in je ogen
laat me binnen
ik hou van jou
ik hou van jou, gelukkig maar.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar het kan gebeuren dat je plotseling merkt
dat het eigenlijk om iets veel droevigers gaat
een van die kwellende voorbestemde liefdes
die God niet toelaat omdat hij afgunstig is.

Kijk maar hoe teder hij beschuldigingen uit
en hoe zij tegen de boombast leunt
kijk hoe hij herinneringen hekelt
en hoe zij zich onbegrijpelijk opwindt.

Volgens mij zegt de jongen dingen
die je zoal zegt in de botanische tuin

je zei het zelf
onze liefde
was altijd al een dood kindje
maar af en toe leek het
te gaan leven
ons te zullen verslaan
maar wij beiden waren zo sterk
dat we het zijn bloed ontnamen
zijn toekomst
zijn hemel
een dood kindje
anders niet
stralend en gedoemd
misschien glimlachte het
zoals jij
lief en intens

misschien had het een treurige ziel
zoals de mijne
niet veel zaaks
misschien zou het in de loop der tijd leren
zich te ontplooien
de wereld te gebruiken
maar kinderen die zo komen
verteerd door liefde
verteerd door angst
hebben zo’n groot hart
dat ze zonder erg kapotgaan
je zei het zelf
onze liefde
was altijd al een dood kindje
wat een harde waarheid, zonneklaar
wat een simpele waarheid en wat zonde
ik zag onze liefde als een kind
maar het was dood al
wat kunnen we nog
we kunnen alleen 
het vertrouwen peilen en bedenken
wat we hadden kunnen zijn
voor hem
die niet de onze worden kon
wat nog meer 
misschien
een drieëntwintigste april, een afgrond
waar je ook bent
neem bloemen voor hem mee
want ook ik zal met je meegaan.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar de botanische tuin is een ingedommeld park
dat alleen ontwaakt wanneer het regent.

De laatste wolk heeft nu besloten om te blijven
en maakt ons nat, als vrolijke bedelaars.

Het geheim is voorzichtig rennen
om geen enkele kever te vertrappen
en niet op zwammen te gaan staan die wanhopig
de kans benutten op te komen.

Achteloos keer ik om en
die twee links van de eik blijven
eeuwig, verborgen in de regen
elkaar wie weet wat toezwijgend.

Geen idee of het u ook wel eens is overkomen
maar wanneer de regen valt op de botanische tuin
blijven hier alleen spoken achter.

Gaat u maar.
Ik blijf.

Klaas Wijnsma

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.