donderdag 27 augustus 2015

Turmoil

Stel je toch eens voor
een wereld waarin alle leven
stil en stokstijf staat

Alleen de aarde met zee verandert
slaat bollingen en kraters
in een massief blok universum

Alleen onze spullen nemen vormen aan
evolueren met de brandende voortgang
van nietsontziende techniek

En jij en ik blijven hetzelfde
net zo wijs en dom als toen
Omdat we nu eenmaal
die ene unieke persoon zijn
stammend uit een tijdloos vacuum

Waarmee wij onszelf pas echt leren kennen
Omdat we aan eenzelfde ziel kunnen wennen

Maar ach
juist met groei en bloei
blijft de lieve jeu erin
En verandering op zijn tijd
geven de nodige jest en vaart

Dus doe mij maar
die kolkende maalstroom
van vaste materie en grillige geest
van onblusbare verre idealen
langs een neerwaarts zuigende staart

Maarten Douwe Bredero

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.